กบฏบวรเดช
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กบฏบวรเดช ชื่อเรียกการกบฏครั้งแรกในประวัติศาสตร์ไทยหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 กบฏบวรเดช เกิดขึ้นในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2476 นำโดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช อดีตเสนาบดีกระทรวงกลาโหม เป็นหัวหน้าฝ่ายทหารนำกำลังทหารจากหัวเมืองภาคอีสาน ล้มล้างการปกครองของรัฐบาล โดยมีเหตุผลว่าคณะราษฎรปกครองประเทศโดยกุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว และปล่อยให้บุคคลกระทำการหมิ่นองค์พระประมุขของชาติ รวมทั้งจะดำเนินการปกครองตามแบบลัทธิคอมมิวนิสต์ ตามแนวทางนายปรีดี พนมยงค์ คณะผู้ก่อการได้ยกกองกำลังเข้ามาทางดอนเมืองและยึดพื้นที่เอาไว้ คณะรัฐบาลแต่งตั้ง พ.ท.หลวงพิบูลสงคราม (จอมพล ป. พิบูลสงคราม - ยศขณะนั้น) เป็นผู้บัญชาการกองกำลังผสม ยกออกไปปราบปรามได้สำเร็จ
เหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้นายทหารฝ่ายกบฏ ได้แก่ นายพันเอก พระยาศรีสิทธิสงคราม (ดิ่น ท่าราบ) ถูกยิงเสียชีวิต ส่วนพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดชหัวหน้าคณะกบฏทรงขึ้นเครื่องบินเดินทางหนีไปยังประเทศกัมพูชา