243 Ida
Z Wikipedii
![]() Ida wraz ze swym maleńkim księżycem Daktylem |
|
---|---|
Odkrycie | |
Odkrywca | Johann Palisa |
Data odkrycia | 29 września 1884 |
Nr kolejny planetoidy | 243 |
Charakterystyka orbity (J2000) | |
Występowanie planetoidy | pas główny |
Średnia odległość od Słońca | 2,8610 AU |
Wielka półoś orbity | 2,8610 AU |
Mimośród | 0,04614 |
Peryhelium | 2,7284 AU |
Aphelium | 2,9936 AU |
Okres obiegu wokół Słońca | 4,8393 roku |
Średnia prędkość orbitalna | 17,60 km/s |
Nachylenie orbity względem ekliptyki | 1,1379 ° |
Charakterystyka fizyczna | |
Średnica | 56×24×21 km |
Masa | 4×1016 kg |
Średnia gęstość | 2,5 g/cm3 |
Okres obrotu wokół własnej osi | 4,634 h |
Albedo | 0,238 |
Jasność absolutna | 9,94 m |
Typ spektralny | Typ S |
Satelity naturalne | 1 – Daktyl |
Ida, jedna z wielu tysięcy planetoid krążących po orbitach w większości pomiędzy Marsem a Jowiszem. Nosi nr 243 - to znaczy, że w momencie pierwszej obserwacji (1884 rok) była 243. obiektem tego typu. Planetoida ta krąży w średniej odległości 2,862 AU od Słońca, okres obiegu wynosi 4,86 roku. Ma naturalnego satelitę Daktyla, który został przez nią najprawdopodobniej przechwycony grawitacyjnie. Rozmiary Idy to 56 na 24 na 21 km, Daktyl natomiast ma 1,5 km średnicy. W 1993 roku przeleciała obok Idy i Daktyla sonda kosmiczna Galileo, fotografując ją dokładnie oraz badając jej właściwości fizyczne.
[edytuj] Zobacz też
- lista planetoid
- przegląd zagadnień z zakresu astronomii i astronautyki
- księżyc planetoidy
- lista planetoid z księżycami